Wiwat Nowy Rok!

2016, wystawa-akcja w Galerii Kubeł

Akcja Wiwat Nowy Rok! została zrealizowana na przełomie 2016 i 2017 roku we współpracy z Galerią Kubeł .
W ramach akcji przygotowałam dwa rodzaje pocztówek Zofia Kulik. Wiwat Nowy Rok 2017 i Adam Rzepecki. Jak Buba Bobu Tak Boba Bubie 33 lata później. Fotografie na pocztówkach były powtórzeniem gestu Zofii Kulik z 1988, gdzie modelem był Zbigniew Libera i Adama Rzepeckiego z 1983 roku.
W grudniu 2016 w BWA Warszawa Galeria Kubeł zorganizowała publiczne wypisywanie pocztówek, które w kolejnych dniach zostały wysłane. Wśród adresatów były osoby prywatne, politycy (m.in. Jarosław Kaczyński, Donald Tusk, Krystyna Pawłowicz, czy Hanna-Gronkiewicz Waltz) oraz artyści i osoby związane z instytucjami kultury i sztuki.

rusicka.com

2016, tatuaż

Wytatuowanie nazwy własnej domeny artystycznej w reakcji na performance delegowany Kuby Borkowicza Mój pierwszy tatuaż. Działanie miało miejsce podczas wystawy Przypływ. Młoda polska sztuka współczesna w ART MAIN STATION by mia we Wrocławiu.

Throught tempests the sunrays of freedom have cheered us

2016-2017, video, 1:08 min

link to the video.

The movie was shot in Warsaw, Poland at The Soviet Military Cemetery. I used the Soviet Military Cemetery and the five-pointed red star - the symbol of communism, for modern interpretation of the dynamic of totalitarian and authoritarian regimes and their victims. More than 20,000 Soviet soldiers lie in the Cemetery, mostly in mass graves to the left and right of the obelisk. The cemetery was built soon after the war and was officially opened on May 9, 1950.
The project title comes from the State Anthem of the Soviet Union official lyrics (for the 1977 version). The lyrics were written by Sergey Mikhalkov and the music was composed by Alexander Alexandrov.

W zamieciach jaśniało nam słońce wolności

2016-2017

Video zrealizowane na Cmentarzu Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich w Warszawie – wojennej nekropolii żołnierzy radzieckich poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie II wojny światowej i tuż po niej.
Tytuł pochodzi z tekstu Hymnu Związku Radzieckiego. Autorem słów hymnu jest Siergiej Władimirowicz Michałkow, muzykę skomponował Aleksandr Wasiljewicz Aleksandrow.

Right to be Forgotten

2016, porcelain photography

The surface of a human face is the most interesting surface on the Earth – claims Georg Christoph Lichtenberg. The history of human beings is also the history of their faces and the ways of presenting them. One of the plots in this history is gravestone photographs. When put on the gravestones, the portraits acquire a special status – the auratic power of the body is transferred to the picture, while the picture itself of the body or its part (especially the face) becomes the picture of a human being. Even though made before the death, a portrait put on the grave performs the function of a death mask – it transforms the face into the picture-representation of the dead, who – absent because of the death – are present again, while the special nature of their presence consists in the fact that it is only possible because the person in the portrait is physically absent. Gravestone photographs represent the body, similarly as the Veil of Veronica or the Shroud of Turin before them – the imprints of the body-pictures rendering the invisible visible.
The basic motive for making death masks or placing portraits on graves is the desire to retain the memory of the dead. However, for numerous reasons the photographs presented in the series The Right to be Forgotten have been fading slowly, in some cases becoming completely invisible.

Prawo do zapomnienia

2016, fotografia na porcelanie

Powierzchnia ludzkiej twarzy jest najbardziej zajmującą powierzchnią na ziemi – twierdzi Georg Christoph Lichtenberg. Historia człowieka jest również historią jego twarzy oraz sposobów jej przedstawiania. Jednym z wątków tej historii są fotografie nagrobne. Portrety, przez akt umieszczenia ich na płycie nagrobnej, zyskują szczególny status – aurytyczna moc ciała zostaje przeniesiona na obraz, a sam obraz ciała lub jego części (zwłaszcza twarzy) staje się obrazem człowieka. Umieszczony na grobie portret, chociaż wykonany za życia portretowanej osoby, pełni funkcję maski pośmiertnej – zamienia twarz w obraz-reprezentację zmarłej osoby. Staje się uobecnieniem człowieka nieobecnego przez śmierć, a szczególny charakter tej obecności polega na możliwości jej zaistnienia dopiero w wyniku fizycznej nieobecności portretowanej osoby. Fotografie nagrobne pełnią funkcję obrazowania ciała, podobnie jak wcześniej Chusta Weroniki i Całun Turyński – odciski ciała-obrazy czyniące widzialnym niewidzialnego.
Podstawowym powodem wykonywania masek pośmiertnych, czy umieszczania portretów na grobach jest chęć zachowania pamięci o zmarłym. Jednak z różnych powodów przedstawione w cyklu Prawo do zapomnienia fotografie uległy (nadal ulegają) powolnemu zacieraniu, niekiedy aż do całkowitego zaniku.